چیلر آبخنک (Water-Cooled Chiller) نوعی سیستم خنککننده است که از سیکل تبرید تراکمی برای تولید آب سرد یا خنکسازی محیط استفاده میکند. در این نوع چیلر، گرمای جذبشده از محیط یا فرآیند توسط کندانسور آبخنک به آب منتقل شده و سپس این گرما معمولاً از طریق برج خنککننده به محیط دفع میشود.
کمپرسور : مبرد را فشرده کرده و فشار و دمای آن را افزایش میدهد.
کندانسور آبخنک : گرمای مبرد را به آب منتقل میکند که این آب معمولاً به برج خنککننده هدایت میشود.
اواپراتور : مبرد در این بخش گرما را از سیال (معمولاً آب یا مخلوط آب و گلیکول) جذب کرده و آن را خنک میکند.
شیر انبساط : فشار مبرد را کاهش داده و آن را برای ورود به اواپراتور آماده میکند.
برج خنککننده (بهصورت جداگانه) : برای دفع گرمای آب گرم خروجی از کندانسور به محیط استفاده میشود.
خنکسازی با آب : گرمای مبرد از طریق آب به برج خنککننده منتقل شده و سپس به هوای محیط دفع میشود.
در تهویه مطبوع ساختمانهای بزرگ، مجتمعهای تجاری، بیمارستانها، دیتاسنترها، و صنایع با نیاز به خنکسازی بالا.
راندمان بالاتر نسبت به چیلرهای هواخنک، بهویژه در مناطق گرم.
عملکرد پایدارتر در دماهای بالای محیط.
مصرف انرژی کمتر در مقایسه با چیلرهای هواخنک در شرایط مشابه.
نیاز به برج خنککننده و سیستمهای مرتبط، که هزینه اولیه و نگهداری را افزایش میدهد.
وابستگی به منابع آب و مصرف آب بالاتر.
پیچیدگی نصب و نگهداری بیشتر نسبت به چیلرهای هواخنک.
چیلر آبخنک به برج خنککننده نیاز دارد، در حالی که چیلر هواخنک مستقیماً از هوا برای دفع گرما استفاده میکند.
چیلر آبخنک معمولاً راندمان بالاتری دارد، اما به زیرساختهای بیشتری (مانند برج خنککننده) نیاز دارد.
